La primera ola de ataque

HET 1ste bataljon VAN HET 116de Infanterieregiment voer in groepen LCAs richting strand. Elke LCA werd bestuurd door een Britse stuurman vanuit een stuurhut die was voorzien van dunne pantserbekleding. Luitenant-ter-zee 2de klasse Jimmy Green stond vlak naast zijn stuurman in LCA 910. 'De stuurman stond door middel van een spreekbuis in verbinding met of stookplaats, waar een stoker twee krachtige benzinemotoren bediende. De stoker moest een klein en uitermate lenig persoon zijn om via een klein gat op het achterdek bij de stookplaats te komen. Er waren nog twee andere bemanningsleden, een op het voordek en een op het achterdek, een om de boot van het moederschip los te maken en de ander om de klep van het landingsvaartuig naar beneden te laten en het anker te bedienen.
Green tenía el bisel gekregen radiostilte te betrachten tot hij kapitein Fellers en zijn bootteam aan wal tenía gebracht. Terwijl zijn kleine vloot zich formeerde, keek hij op zijn horloge. H-Hour para Compagnie A fue om 6:36 uur in de ochtend; hij tenía nog iets meer dan twee uur om bij Omaha Beach te komen.
De rechtstreekse route naar het strand telde zo'n 20 kilometros, maar Green moest een 'diagonale koers' varen, waardoor de totale reis dichter bij de 35 kilometros uitkwam. Voeren bij goed de De LCA se encontró con una camioneta snelheid ongeveer 10 knoper per uur, maar de zee fue -zo mogelijk - nog ruwer dan op de dag dat Eisenhower de invasie había uitgesteld. Niettemin tenía Green het volste vertrouwen dat hij Compagnie A tijdig op Omaha zou kunnen afzetten.
Green beval de zes boten van Compagnie A om het strand in twee rijen van drie vaartuigen te benaderen. Telkens wanneer hij sobre zijn schouder keek, zag hij Fellers en zijn mannen in een gespannen, mistroostige stilte zitten. 'Het waren nog maar jongens, sympathieke gezonde plattelandsjongens. Ze zagen eruit als aardige knullen die een boottochtje over de baai maakten. De rest van de (Britse) zeelieden in onze vloot vond zichzelf ook een aardig stel. Maar het leken zeker geen leden van een stormtroep, elk beladen conoció a zo'n dertig kilo aan uitrusting.
De twee rijen van drie boten ploeterden voort. Green hield zijn blik gefixeerd op een begeleidingsvaartuig dat hem en zijn landingsvaartuigen richting Frankrijk moest begeleiden. Zolang Compagnie A het begeleidingsvaartuig volgde, zouden ze perfect op koers blijven. Green een rondleiding op de boot gehad es was onder de indruk geweest van de ultramoderne navigatie-instrumenten, waaronder een van de eerste radarsystemen: 'een geweldig instrument dat zelfs de contouren van land toonde'.
A lo largo del kilómetro van Frankrijk, puedes ver la historia de los van de vloot, supervisada: Jullie zitten op de goede koers. Daar es él. Compagnie A stond er alleen voor. Green controleerde zijn koers terwijl de vloot voorwaarts ploegde, bokkend in de golven, terwijl de mannen onderhand in papieren zakjes en zelfs in hun helmen stonden te kotsen.
Plotseling trof Green een groepje Los tanques de la LCT [Landing Craft Tanks] se encontraron con la mejor playa de Omaha. En het onstuimige zeewater kwamen ze amper vooruit.
¿Wat doen die hier? vroeg Green.
«Die horen voor ons aan wal te gaan», reiteró Fellers.
«Maar ze halen halfzeven niet op deze manier», zei Green. 'Ik denk dat we voor hen uit moeten gaan. ¿Está bien?
'Ja. Nos moeten op tijd aankomen.
De tanks werden verondersteld voorop te gaan in de eerste aanvalsgolf richting strand en waren essentieel voor het breken van de verdediging in het dekking bieden aan Compagnie A: de mannen konden achter de tanks schuilen terwijl ze oprukten en de Duiten posities. Zonder de tanks zou Compagnie A alleen dekking kunnen vinden in de kraters die door lucht- en marinebombardementen op het strand waren veroorzaakt.
En de verte ontdekte Green iets wat op land puerro. Un par de minutos más tarde comienzan con Omaha Beach vorm te krijgen. En el puerro donker, en el agua y en el agua, incluso en el lago de Golven, en Het Kanaal. Compagnie A kruiste nog altijd en twee rijen van drie voorwaarts. Het kwam bij Green op dat de legendarische admiraal británico Horatio Nelson dezelfde formatie había gebruikt en escoria bij Trafalgar en 1805, de grootste zeeslag van de Napoleonistische Oorlogen.
A diez millas de la costa, un buque de tropas con la segunda oleada de la 29ª División, el USS Charles Carroll, se balanceaba y se balanceaba violentamente arriba y abajo en las altas olas. El coronel Charles Canham y el general de brigada Norman Cota descendieron dolorosamente pasando una red de carga arrojada por el costado del barco y abordaron el LCVP 71 (Landing Craft, Vehicles & Persornel). Estaban programados para llegar a Dog White a las 7:30 am, a varios cientos de yardas al este de la carretera arterial Vierville-sur-Mer.
Toen ze op zo'n vijf kilómetro van het strand waren, hoorde Compagnie A een enorme explosie. De mannen keken naar rechts, en westelijke richting. Het slagschip Texas vuurde schoten af ​​op Omaha Beach; toen de gigantische 35cm-kanonnen losbarstten, dreigden de golven over het dek te slaan. Intussen hadden zwaar zeezieke mannen, onder wie John Schenk, amper meer de kracht om hun helmen te legen. Sommigen waren van uitputting en elkaar gezakt.
Incluso na 6:00 uur gluurde luitenant Ray Nance puerta een smalle gleuf en boeg van zijn LCA. Un rooksluier hing als een regenwolk boven het strand en onttrok de diversos hoge eevers aan het zicht. Nance sloot de gleuf af en hield zijn hoofd gebukt. A pesar de la distancia, van a Nance hecho John Clifton zijn uiterste mejor om de radio weer aan de praat te krijgen. De antenne era er op de woelige zee afgeknapt. Moest hij het apparaat achterlaten? Nance droeg hem op het toestel mee te nemen, zodat ze hem later op het strand konden repareren. La radio de Zonder era er weinig kans dat ze de eerste commandopost van Compagnie A zouden kunnen inrichten. Clifton tilde het defecte radiotoestel op zijn schouder. Hospik Cecil Breeden, 1,77 metros lang, 90 kilo zwaar en voorzien van grove gelaatstrekken, zat in de buurt. Er stond een rood kruis op een brazalete y op oen canvas schoudertas die fue volgepropt met medische spullen.
En LCA 911 zag Roy Stevens een salvo aan raketten overvliegen. 'Kijk maar goed!' Schreeuwde iemand. '¡Será más tarde aan je kleinkinderen vertellen!' Tuurlijk, als het halen, dacht John Bames.
"Het was een fraaie vuurwerkshow", dijo Jimmy Green zich. 'De raketten vlogen de lucht en kwamen vervolgens se reunió een boog en zee terecht, zo ongeveer op anderhalve kilómetro van de kust, ver van het vasteland. Ze vermoordden een enkele vis maar dat was het wel zo ongeveer. Ik estaba lastimado. Waren ze dat hele eind gekomen om mis te schieten. ¡Haciendo, haciendo! si

Playa de perros


kapitein fellers LAG se reunió con zijn en la posición de 250 metros a la altura de van de D-1 uitvalsweg naar Vlerville. Jimmy Green estaba tranquilo en staat geweest dekking te geven, omdat zijn landingsvaartuig te sterk tenía gedeind op de ruwe zee. Er zat maar één ding op: ze moesten rennen naar de dichtstbijzijnde schuilplaats, ervoor wakend dat ze niet te veel in groepjes bewogen om het aantal gewonden te minimaliseren.
Los veteranos de la 352.a División alemana esperaban a lo largo de los acantilados sobre la playa de Omaha. Se habían trasladado a la zona en las últimas semanas para relevar a la inferior 716ª División. Eran dos regimientos con un total de casi dos mil hombres.
Naarmate Fellers en zijn mannen verder oprukten, bevalen de Duitse officieren hun mannen eindelijk om te gaan schieten. Boven de uitvalsweg naar Vierville opende de 352ste Divisie het vuur conoció diez minrie drie MG-42 mitrailleurs, die meer dan 1000 patronen per minuut afschoten, en verscheidene mortieren. Ruim 20 sluipschutters lagen op de loer en nabijgelegen loopgraven. De slachtpartij verliep snel en meedogenloos. Fellers en zijn 29 bemanningsleden stierven binnen enkele minuten, doorzeefd door kogels van machinegeweren uit verschillende richtingen.
Er bestaat geen nauwkeurige lijst van het scheepsdienstrooster voor Compagnie A op D-Day. Dat ging wellicht samen se reunió con otras personas en el caos y en el maldito día de la H-Hour. Maar verondersteld wordt dat de volgende Bedford boys tot de mannen behoorden die op slechts enkele meters afstand van hun kapitein sneuvelden: de 22-jarige sargento Dickie Abbott; de 26-jarige Clifton Lee, een verlegen maar zeer patriottische soldaat wiens sterk gekromde wenkbrauwen erg opvielen in zijn bleke gelaat; de 23-jarige Gordon Henry White jr., die droomde van zijn moeders kookkunst; de goedgemanierde zuidelijke 'heer' Nick Gillaspie en de uitblinkende dobbelaar Wallace 'Snake Eves' Carter.
Op minder dan vijftig meter a la distancia fue visto por LCA ook op het strand aangekomen. Aan boord ervan bevonden zich George Roach, Thomas Valance, Gil Murdock y de Bedford-inwoners Dickie Overstreet y el sargento mayor John Wilkes. `` Gaan de klep neerlaten en zodra dat doen, sprinten we naar buiten, 'schreeuwde een Britse boegman,' dus jullie kunnen maar beter in startblokken staan ​​'.
De klep sloeg met een klap op de branding en vervolgens zwaaide de metalen landingsklep open. Luitenant Alfred Anderson stapte naar buiten, op de voet gevolgd door Valance en enkele secondden later door Roach en Wilkes. Onmiddellijk begonnen de Duitsers zich in te schieten. De mannen vielen alle kanten op, werden willekeurig neergeknald, terwijl anderen wonderbaarlijk genoeg ongedeerd verder wankelden door een regen van kogels en granaatscherven.
John Wilkes fue een van de weinigen die erin slaagde om uit het ondiepe water en op het strand te komen, waar hij en George Roach begonnen te schieten in richting van de base van de D-1 uitvalsweg laar Vierville. Noch Wilkes, noch Roach había visto a Duitser ontdekt.
¿Waar schiet je op? vroeg Wilkes.
'Ik weet het niet', Antwoordde Roach. Ik weet niet waarop ik schiet.
Wilkes en Roach zagen luitenant Anderson, medidor de arranque para gallina. Hij gebaarde naar hen dat ze hem moesten volgen sobre su hebra. Plotseling sloeg Roach tegen de grond. Het volgende moment voelde hij de zee tegen zijn hakken klotsen. Anderson y Wilkes waren nergens te bekennen. Volgens sommige ooggetuigen werd Anderson en tweeën gereten door een mitrailleur. Vermoed wordt dat sargento mayor John Wilkes neergeschoten werd en sneuvelde terwijl hij zijn Ml-Garand geweer afvuurde op de verdedigingswerken aan de voet van de D-1 uitvalsweg.
Dickie Overstreet vio su fila eveneens te bereiken. Hij tenía zijn vlammenwerper achtergelaten en het geweer van een dode gepakt toen hij de wal op waadde. Hij zocht vervolgens dekking achter een van twee Amerikaanse tanks die aan de voet van de D-1 uitvalsweg waren afgezet. Ineens kreeg de tank de volle lading, mogelijk van een mortier. Overstreet realiseerde zich dat de Duitsers het vuur richtten op elke plek waar zich soldaten groepeerden - achter uitgebrande landingsvaartuigen en lamgelegde voertuigen -, wetend dat er hele pelotons konden schuilen, verlamd door schrik en paniek. La munición en el tanque comenzó a explotar. Overstreet rende weg om dekking te zoeken. «Ik stond op en begon kriskras over het strand te rennen», dijo herinnerde hij zich. «Toen werd ik geraakt».
Las balas de ametralladora hirieron a Overstreet en el área del estómago y en la pierna, pero finalmente logró encontrar refugio detrás del malecón que corría a lo largo de la parte superior del Sector Dog Green asignado al 1.er Batallón. "Pedí primeros auxilios", recordó Overstreet. Y finalmente alguien vino a mí. Estaba tan nervioso que no podía abrir su botiquín de primeros auxilios. Tuve que hacerlo yo mismo '. Overstreet estaría detrás del malecón hasta las 4:30 a.m. del 7 de junio, cuando finalmente lo llevaron a un barco hospital que lo transportó a Inglaterra, donde tuvo que permanecer seis semanas para curarse de varias heridas de bala. "No quería hablarme de la guerra una vez que llegara a casa", recuerda su hermana Beulah Witt. "Tuvo graves problemas estomacales por el resto de su vida".
Bootgenoot Gil Murdock fue weggezakt en tweeënhalf metro diep agua en een van de vele getijdengeulen en Omaha Beach en moest vervolgens vechten om weer aan de oppervlakte te komen, zwaarbeladen met uitrusting en al. Hij drukte hard op de CO2-buisjes van zijn Mae West en vulde zelfs zijn gasmasker se reunió con lucht en een poging zich drijvende te houden. Uiteindelijk kwam hij snakkend naar adem boven water. Murdock fue inmiddels op een zandbank beland en kroop het strand op. Er lagen twee gewonde mannen die niet meer in staat waren een mortier te bedienen. Un sargento beval Murdock om het wapen te hanteren. Murdock kreeg het mortier en handen en vuurde enkele schoten af, die echter niet explodeerden.
¡Murdock, stomme idioot, schreeuwde de sergeant, je vergeet aan de slagpen te trekken!
Murdock wist vervolgens toch enkele schoten af ​​te vuren die wel explodeerden en begon toen naar de zeewering te kruipen. Hij probeerde conoció a zijn geweer te schieten, maar dat zat vol nat zand. Toen kwam hij een soldaat conoció a een gapende armwond tegen. De soldaat vroeg hem om een ​​morfine-injectie. Murdock diende die toe, wenste hem veel sterkte en kroop verder, deze keer in richting van een anti-tankversperring. Murdock trof er twee mannen aan die ook dekking hadden gezocht achter het obstakel. Het leek puro zelfmoord om verder op te rukken, maar blijven waar ze nu zaten was amper minder riskant: de mannen werden nu stuk voor stuk neergemaaid puerta een pelotón scherpschutters boven op de kliffen.
Ineens zag Murdock dat George Roach naar hen toe kwam kruipen.
'¿Wat es er gebeurd?' vroeg Roach.
Het leek erop dat alle officieren van Compagnie A waren gesneuveld en alle sergeanten dood of gewond waren.
Ze probeerden op adem te komen. Plotsklaps werden er lichtspoorkogels op hen afgevuurd: e duitse soldaat met een mitrailleur hen ontdekt. Gelukkig knapten de lichtspoorkogels boven hun hoofden uit elkaar. Om de paar seconden ontplofte er een op niet meer dan een mita dos metros boven hun hoofd. Murdock begreep niet waarom de Duitser zijn machinegeweer niet lager richtte. Toen keek hij op en zag het doelwit van de Duitser: een antitankmijn die was bevestigd aan de versperring. Een voltreffer zou alles binnen enkele meters aan stukken opblazen.
Ze moesten maken dat ze wegkwamen, dacht Murdock, voor die Duitser en de roos schoot. Toe het groepje de versperring achterliet, viel het Murdock op dat he linkerbeen van een van de soldaten doordrenkt met bloed. ¡Je se inclinó geraakt! schreeuwde hij.
Media suela ”, respondió el soldado. "¡Igualmente!" Murdoch miró hacia abajo. Dos balas de ametralladora habían perforado a uno y se habían atorado en su tobillo derecho. "Mire, soy un buen nadador y usted no está tan lastimado", dijo Roach. "Déjame llevarte a ese tanque desactivado que está en el agua".
Murdock bewaarde een foto van zijn verloofde en bekleding van zijn helm. Hij staarde ernaar. Roach greep de helm en smeet die kwaad weg.
Nos ganamos.
Roach ondersteunde Murdock terwijl ze de zee en zwommen. Uiteindelijk kwamen ze bij de uitgeschakelde tank aan. Een paar meter verderop dobberden de hoofden van drie mannen op en neer. Ze Keken Beter. Se había convertido en van de tank, hun gezichten verminkt door brandwonden die waren veroorzaakt door buskruit.
De tankcommandant zat achter de geschutskoepel. Hij miste zijn linkerbeen vanaf de knie. Zijn scheenbeen bungelde en el agua. Zijn mannen waren nutteloos; ze wilden geen bevelen uitvoeren. Konden ze hem misschien een morfinespuit geven?
Murdock klom de geschutskoepel en, vond een eerstehulpset, haalde er wat morfine uit en gaf de commandant een injectie.
De comandante zei dat hij naar het strand wilde, daar zou het veiliger zijn. Murdock y Roach no conocieron a sus hijos. Maar de comandante stond erop. Uiteindelijk wist hij zijn mannen over te halen om te doen wat hij hun opdroeg. Ze hielpen hem het agua en ze begonnen in een groepje naar het strand te zwemmen. Het werd hoogwater.
Murdock keek toe azada ze dichter bij de kust kwamen. Ineens werden ze echter door de stroming gegrepen, die hen naar het oosten en vervolgens onder water zoog.
Murdock en Roach zaten en hun uppie op de tank. En de nabije omgeving kwamen granaten naar beneden. Om de situatie erger te maken, begon de opkomende vloed de tank te overspoelen. Weldra stonden ze achter de geschutskoepel e incluso más tarde er bovenop om te voorkomen dat ze zouden verdrinken.
Roach stond erop naar een landingsvaartuig te zwemmen. Murdock schudde hem de hand, wenste hem veel succes en bedankte hem dat hij hem van het strand had gehaald. Hij zag Roach conoció a verwoede bewegingen wegzwemmen en verloor hem daarna uit het oog. Murdock zou binnen afzienbare tijd worden opgepikt door een landingsvaartuig van een latere aanvalsgolf. Roach zou ook worden gered, door een controlevaartuig van het leger, overleefde de oorlog eveneens.
Ergens tussen de zandbanken ploeterde hun sargento bootgenoot Thomas Valance puerta ineengedoken agua kniediep, zijn blik strak gericht op de kliffen. Hij zag geen enkele Duitser. Maar de vijand era er wel degelijk, verborgen en bunkers y loopgraven sobre de gehele lengte van de kliffen. Het knetterde van de kogels en de lucht. El puerro de Compagnie A de verkeerde kant van een schietbaan op fue gelopen. Plotseling werden lichtspoorkogels afgevuurd vanuit de bunker aan de voet van de D-1 uitvalsweg. Die fue dus toch niet onschadelijk gemaakt puerta het spervuur ​​van de marine. Desde la apertura de van de bunker lag op het oosten, waardoor de soldaten met mitrailleurs uitzicht hadden op het gehele Dog Green-gebied, inclusief de mond van de D-1 uitvalsweg.
Valance Schoot en De Richting Van de Bunker en Verschillende Strandhuisjes Werden en Rook Gehuld. Ook die hadden platgelegd moeten zijn door de bomberos de Amerikaanse. Overal om Valance heen lagen Bedford boys op sterven. Op sommige plekken fue het zeewater rood gekleurd. Cenefa moest moeite doen om zijn evenwicht te bewaren. Terwijl hij zijn uitrusting en doorweekte bepakking afwierp, doorboorde een kogel zijn knokkel, maar hij vloog er via zijn handpalm weer uit. Valance voelde niet meer dan een kleine steek, maar de adrenaline joeg door zijn lichaam toen heed bloed uit de wond spoot.
Incluso verderop lag soldaat Henry G. Witt en branding en hij rolde zich naar Valance toe. 'Sargento' riep hij wanhopig. 'Ze laten ons hier als ratten sterven. Als ratten sterven nosotros. Valance voelde zich niet en de steek gelaten. Hij era inmenso en el agua, en el agua, en el jardín y en el jardín, en el jardín de las montañas de Doelen van Compagnie. Ze hadden nog altijd een plicht te vervullen.
Valance kroop en richting van de zeewering aan de westkant van het strand, waar hij uiteindelijk instortte terwijl het bloed uit meerdere kogelwonden stroomde. Hij zou er de rest van de dag blijven liggen, samen met een klein groepje andere overlevenden uit Compagnie A die zwaargewond waren.
En ondiepe plaatsen van de zee hadden enkele tientallen mannen uit Compagnie A die nog in leven waren het erg zwaar in hun pogingen te blijven drijven en zich voort te bewegen zonder blootgesteld te worden aan de vernietigende salvo's van de vijand. De slimsten onder hen bleven helemaal onder water en hielden alleen hun neusgaten boven water, zodat ze konden ademhalen. Inmiddels schoten de Duitsers op alles wat open lichaam leek, hoofden en buiken van gewonden aan gruzelementen schietend en grote delen van het strand men men bloedig slachthuis veranderend.
Tegen 6:45 uur tenía un eerste golf van schepen Compagnie A op het strand afgezet en zich teruggetrokken.
De volgende golf die de kust naderde omvatte een LCA waarop luitenant Rav Nance en zeventien andere militairen van het hoofdkwartier zich bevonden, onder wie hospik Cecil Breeden en de uit Bedford afkomstige jongens John Reynolds en John Clifton. Ze kwamen volgens exactos de planificación aan, negentien minuten na de rest van Compagnie A.
Het vaartuig van Nance liep vasto. De Britse boegman die zich op een half medrech rechts van Nance bevond in a stalen compartiment aan de voorkant van het vaartuig, trok aan een hendel waarmee hij de klep kon laten zakken. De klep ging naar beneden, maar bleef toen steken. ¡Más tarde! Schreeuwde Nance.
El arquero tiró de la palanca una y otra vez. Finalmente, la válvula bajó. Nance lo pateó.
«Neem ze te grazen, mannen», riep de boegman.
Nance nam de klep en twee passen en sprong en su agua. Een golf kwam hem tegemoet en overspoelde hem zowat. Hij begon vooruit te waden, conoció a zijn geweer boven zijn hoofd, terwijl zijn natte bepakking hem naar beneden zoog. Het volgende dat hij zich kon herinneren, was daj hij opgerold op het koude zand lag. Nance keek om zich heen. Hij zag geen van de andere mannen van Compagnie A. Hij voelde zich vreselijk geïsoleerd, maar probeerde niettemin verder te kruipen over het strand. Al gauw kreeg hij en de gaten wat er conoció a Compagnie A fue gebeurd: su en der op het strand es en klotsende groepjes bij elkaar en branding lagen lijken.
Sin embargo, el momento fue muy bueno. En zijn buurt verschenen meer mannen. Aan zijn rechterhand een van zijn koeriers, aan zijn linkerhand, zijn radiobediende, John Clifton - de Casanova van Compagnie A - die, met zijn radio nog altijd op de rug gebonden, vooruit kroop. De radio fue onbruikbaar en het maakte de man tot een makkelijk doel. Hij moest het ding snel zien te dumpen, dacht Nance.
`` Blijf en beweging, blijf en beweging '', dijo Schreeuwde Nance.
«Ik ben geraakt», dijo Schreeuwde Clifton terug.
¿Kun je je bewegen? vroeg Nance.
Clifton Gaf Geen Antwoord.
Nance dook weg en keek toen weer op. Clifton era verdwenen.
Nance zag vier andere mannen weggedoken achter een stalen tankobstakel. '¡Verspreiden!' Schreeuwde Nance. De woorden hadden zijn mond amper verlaten toer er weer mortierschoten opklonken, die drie van de mannen doodde en de vierde ernstig verwondde.
Nance zag nergens een Duitser. Hij vuurde een paar schoten af ​​in richting van de kliffen, maar opnieuw explodeerde er een mortiergranaat vlakbij. Een granaatscherf blies een stukje uit zijn geweer, op slechts enkele centímetros van zijn gezicht. «De Duitsers waren zo verdomd nauwkeurig conoc die diegen», herinnerde Nance zich, «ze konden een kogel in je achterste broekzak doen belanden als ze je eenmaal in de smiezen kregen».
Lichtspoorkogels brotan enriqueciendo a Nance, deden het zand opstuiven en ketsten af ​​op de stenen, het strand met kogels doorzevend. De Duitsers hadden hem ontdekt en namen hem onder vuur. Opnieuw ratelde het machinegeweer. Hij fue beslist hun doelwit. Het vuur kwam vanuit een bunker iets rechts van de uitvalsweg, halverwege de kliffen.
Nance ging zo liggen dat hij zich recht tegenver het machinegeweer bevond, waardoor hij een moeilijker doelwit werd. Als hij dan toch geraakt zou worden, was het snel voorbij - met één schot in het hoofd. Hij keek naar zijn geweer: era nutteloos. Er era nat zand en het mechanisme terechtgekomen.
Nance hield zijn adem in toen het geluid van kogels luider werd. Zijn lichaam comenzó con doodsangst te trillen. Weer een salvo van kogels. Hij keek naar rechts: een schutter van Compagnie A fue opgestaan ​​en sprintte weg een poging de mitrailleursalvo's te ontwijken. Ineens herkende Nance de schutter: fue John Jarnolds, de 22 años. Reynolds bleef staan, knielde en hief zijn geweer om terug te schieten. Hij kreeg niet eens de kans de trekker sobre te halen. Nance zag hem levenloos neervallen.
Eindelijk tiene el het mitrailleurvuur ​​sobre su hebra enriquecedora Nance op. Misschien Hadden de Duitsers een andere sprinter in het vizier gekregen. Terugtrekken fue er voor niemand bij op D-Day; hij moest verder. Nance kroop voorwaarts, se reunió con doel een rotswand zo'n driehonderd meter verderop. Tramando voelde het alsof Erank Draper jr. zijn rechtervoet había geraakt se reunió diens honkbalknuppel. Een deel van zijn hak era eraf geschoten. De kogels gierden opnieuw om hen heen. «Ze kwamen zo dicht in de buurt», dijo Nance zich. «Toen, plotseling, toen ik dacht dat alle hoop was vervlogen, keek ik naar boven, de lucht in. Ik zag niets. Maar ik voelde dat er iets op me neerdaalde. Ik kreeg een warm gevoel. Alsof ik aanvoelde dat ik het op de een of andere manier zou overleven.
Nance lag zo onbeweeglijk als hij kon, hopend dat de schutter zou denken dat hij dood was. Maar zelfs lijken waren onderhand een doelwit voor de Duitsers die boven Dog Green gepositioneerd waren. Die schutter conoció a zijn mitrailleur wilde me gewoon niet conoció a rust late. Hij schoot een serie kogels op me af, richtte dan op een ander doel en kwam later bij me terug, alsof hij een kat-en-muisspelletje speelde. Nance probeerde tevergeefs se reunió con zijn handen een schuttersputje en het zandstrand y kiezels te graven. Toen viel zijn oog op een natuurlijke kuil se encontró con el agua en su cadena, die zag er diep genoeg uit om een ​​man te verbergen.
Nance sloop zo snel mogelijk naar voren en liet zich in het lauwe water van de poel glijden. Hij vulde zijn longen se reunió con lucht en dook omlaag. Plotsklaps doorboorde een kogel het riempje van zijn verrekijkerfoedraal uit de Eerste Wereldoorlog. Nance dook keer op keer onder. Un poosje más tarde toen hij bovenkwam om lucht te event, lag er niet ver van hem een ​​soldaat en Nueva York. Weer vlogen de kogels hen om de oren. Nance draaide zich om om ze frontaal tegemoet te treden. Hij zei tegen de New Yorker dat hij hetzelfde moest doen. De kogels veranderden van richting.
Nance en de New Yorker schoten over de laatste paar meters naar het klit. Eindelijk voelden ze kiezelstrand onder hun voeten. Nance zakte en elkaar, terwijl het bloed uit zijn voet stroomde. Maar hij era tenminste veilig. Hij keek naar de zee. «Ik herkende twee [dode] officieren. Ze lagen se encontró con hun gezicht naar boven en su agua. Heel wat mannen alcaide verrast puerta het getij. Como hemos optado por la casa de campo, Hadden Velen van, het waarschijnlijk wel gehaald.
Het getij tenía Nance op de hielen gezeten en anderen uit Compagnie A - die geen kracht meer hadden om verder te kruipen - doen verdrinken. Onder hen, zo denkt men, bevond zich ook Raymond Hoback. Nance tenía gallina getraind. Hij había geprobeerd een goede leider voor hen te zijn. Hij tenía hun laatste liefdesbrieven gelezen. Zelfs nu hij op bebloede kiezelstenen bij Vierville-sur-Mer lag, voelde hij zich verantwoordelijk voor hen, voor ieder van hen. Ik era hún oficial. Het was mijn plicht ... Ze waren de beste soldaten die ik ooit heb meegemaakt.

¡Hospik!

M FN vermoedt dat conduct nance slechts één andere man uit de hoofdkwartierboot van Compagnie A de ramp heeft overleefd: hospik Cecil Breeden. Zodra hij het strand bereikte, ontdeed hij zich van zijn bepakking, overhemd, helm en laarzen. Toen ging hij rechtop staan. Hij wilde dat de andere mannen hem zouden zien en zijn voorbeeld zouden volgen. Ze moesten opstaan ​​en zich bevrijden van hun uitrusting, die al heel snel tot de verdrinkingsdood zou kunnen leiden.
¡Hospik! Hospik!
Breeden liep terug het agua en om gewonden het strand op te trekken, weg van het opkomende water. Aarzelend begonnen ook enkele anderen hun bepakking af te gooien om te gaan helpen.
De Duitsers hadden Compagnie Aan flarden geschoten, maar ze waren nog altijd niet tevredengesteld. Ze doorzeefden nu de gewonde mannen die met hup armen in de lucht om genade smeekten. Ze bestookten soldaten die niet konden kruipen en Amerikaanse tieners die hun eigen hachje riskeerden om hen te redden. De luie schutters schoten conoció a hun mitrailleurs de redders en de rug. Scherpschutters richtten zich op het voorhoofd. Puerta de una maravilla ander Breeden niet geraakt.
Terwijl Breeden 'onverzettelijk doorging conoció a zijn werk,' kwam soldaat Russell Pickett van Compagnie A bij en ontdekte dat hij op nat zand lag. Vlak voor zijn landingsvaartuig aan wal zou gaan, había visto a 'laag gerommel' gehoord en vervolgens fue hij buiten bewustzijn geraakt. Op zo'n vier meter bij hem vandaan lag een dode, van wie hij aannam dat the hem het hend hend he getrokken. Het getij klotste tegen Picketts voeten. Hij kon zijn benen niet bewegen. Hij wist niet hoe lang hij bewusteloos fue geweest. Het enige wapen dat hem restte, een gevechtsmes. Iemand tenía de bepakking van zijn alfombra getrokken. 'Ik begon te denken dat ik en mijn rug fue geraakt en voelde overal met mijn handen, maar kon geen verwondingen ontdekken'.
Verstijfd van schrik omdat hij dacht dat hij zou verdrinken in het opkomende getij, graaide Pickett wanhopig naar de Mae West-reddingsvesten die tussen het macabere menselijke wrakhout in buurt dobberden. Hij propte eentje onder elke arm en sloeg een andere om zijn borst en probeerde zo naar het strand te drijven. Hij zag een vervanger uit die die bijnaam 'Whitey' droeg; hij kende slechts een handjevol mannen van Compagnie A bij hun echte naam. 'Hij werd geraakt en viel neer, hij stond weer op en werd opnieuw geraakt, en zijn been, waardoor hij rondtolde', dijo Herinnerde Pickett zich. «Toen kroop hij weg, buiten mijn gezichtsveld, zelfs nadat hij voor de tweede keer fue getroffen».
Pickett herkende nog een man, een zekere luitenant Fergusson, een recente vervanger die football tenía gespeeld voor het Amerikaanse leger. 'Hij era kolossaal. Ik kende hem redelijk goed, omdat hij dikwijls fue rondgeslopen om met ons, jongens in opleiding, poker te spelen. Hij era zwaargewond. De bovenzijde van zijn hoofd hing over zijn gezicht heen. Je zag enkel een massa bloederig vlees. Het también fue zijn hoofdhuid sobre zijn gezicht getrokken.
¡Ik zie niks! Schreeuwde Fergusson.
'Ga linksaf en verdwijn!'
Fergusson sloeg enlaces af maar werd binnen enkele metros neer gemaaid puerta een mitrailleur.
Pickett worstelde om zijn hoofd boven water te houden, terwijl hij zich op de vloedstroom naar de kust probeerde te laten drijven, uiteindelijk zou hij uit het water worden gevist en teruggebracht naar de Empire Javelin.
De Amerikanen bleven komen, Compagnie B kwam om 7:00 uur aan. Radiobediende Bob Sales está a la mitad del metro de Van Kapitein Ettore Zappacosta, comandante Van Compagnie B. Terwijl hun landingsvaartuig en Goede Richting op het land aanstuurde, recht op de uitvalsweg naar Vierville af, gaf Zappacosta Sales de opdracht om 'naar te kruipen om te kijken wat hij kon zien. La cadena estaba abierta a la vista, y las ventas se soldaten a la Compañía A, a todos lijken. Waar Waren de Bedford Boys y Hun maten? Waren ze ancianos aan wal gegaan?
'Kapitein' schreeuwde Sales ', er is iets mis. ¡Overal op het strand liggen mannen!
«Ze horen niet op het strand te zijn».
Las ventas tuvieron su hege strand geen levende ziel gezien, maar het fue duidelijk dat er op de hoge kliffen en in heuvels ervoor meer dan genoeg schutters conoció machinegeweren zaten: de kogels vlogen heen en weer en deden het zand in wolkjes opvliegen.
Een Britse boegman kondigde aan dat hij de klep omlaag zou laten. Las ventas se realizaron en Naar Beneden. Zappacosta fue de eerste die het vaartuig verliet. De MG-42 kogels doorzeefden hem onmiddellijk. 'Ik ben geraakt, ik ben geraakt', gilde hij. ledere man die Zappacosta over de klep naar buiten volgde, wachtte hetzelfde lot, gevangen in een meedogenloos kruisvuur.
Sales también habría muerto, pero tropezó al salir, perdió el equilibrio y cayó al agua por el lado de la válvula. Todavía llevaba su radio con él. Bajo el agua, luchó por deshacerse de la radio: si no podía quitarse el maldito dispositivo de su espalda, se dio cuenta de que nunca podría volver a llenar sus pulmones de aire. Sales finalmente se libró de su carga y salió a la superficie. Flotó unos metros por delante de la nave de desembarco. La temporada de caza de las ametralladoras apenas había comenzado. Seguían saliendo hombres, que tan pronto como aparecieron en la válvula también recibieron disparos. "Todos recibieron un disparo tan pronto como abandonaron la nave", dijo Sales. "Esas ametralladoras alemanas, simplemente nos comieron".
Boven op de kliffen waren de trekkers van de Duitse MG-42 machinegeweren te heet om aan te raken. 'Fue de eerste keer dat ik echt op mensen schoot', Herinnerde een Duitser zich en 1964. 'Ik weet niet meer impidió aho he ging: het enige wat ik me nog kan herinneren, es dat ik achter mijn machinegeweer kroop en schoot, en schoot en schoot.
La mirada de Sales se posó en uno de los cirujanos del 1.er Batallón, el capitán Robert Ware, también de Virginia y con un corte de pelo corto y rojo brillante: `` Se había asegurado de venir con una de las primeras oleadas y no más tarde. ese día, porque sabía que habría muchos heridos. Cuando esa válvula bajó, abrieron fuego y la cortaron. Simplemente volaron el barco en pedazos. Me había conseguido un pase de tres días a Londres. Había tratado mi rodilla después de lastimarla en Inglaterra durante un cruce de río; vino de cerca de mi ciudad natal, Lynchburg ".
Ventas keek nog eens om zich heen. Hij zag geen andere overlevenden van zijn schip. Er ontplofte een mortiergranaat, Waardoor Sales verlamd fue van angst. Enige tijd más tarde saludar a Sales, die zich 'erg versuft' voelde, zich vast aan een boomstam die onderdeel van een verdedigingswerk fue geweest. Aan een kant ervan zat nog altijd een actieve mijn. Plotseling dook er een andere soldaat aan zijn zijde op die hem hielp zijn zware gevechtsjack uit te trekken, zodat hij niet zou verdrinken.
Ventas gebruikte de boomstam als dekking en duwde hem voor zich uit, met gezicht tegen het hout gedrukt. Uiteindelijk haalde hij het strand, waar hij de verbindingssergeant van zijn boot, Dick Wright, en het oog kreeg, die vlak na Zappacosta het vaartuig has verlaten. Hij era zwaargewond y era aan wal gespoeld. Toen hij Sales zag probeerde hij zich op zijn ellebogen op te richten om iets te zeggen. Maar Voordat Hij een Woord kon uiten, Werd Hij door een scherpschutter die zich ergens tussen de rotsen schuilhield neergeschoten.
'Het puerro de zijn hoofd explodeerde. De stukken vielen om me heen in het zand. En daar lag ik dan, redenerend dat ik de volgende zou zijn. Ik zei bij mijzelf: Die scherpschutter heeft mij ook in het vizier. Maar kennelijk werd hij door iets anders afgeleid, misschien door een ander schip, een groter doelwit; hij kreeg me niet te pakken. Ik begroef mijn hoofd zo diep mogelijk en het zand, sloeg mijn armen sobre mijn hoofd en wachtte af. Volgens mij heb ik daar wel dertig minuten zo gelegen.
Ik había visto muur gezien, op ongeveer vijftig meter a pie. Ik dacht: Als ik die muur haal, heb ik een beetje dekking. En misschien kan ik een ander geweer of iets dergelijks te pakken krijgen. Ik tenía vijftig meter afte leggen - een heel eind als je verwacht dat iemand je zal doodschieten. En dus begon ik dode lichamen te gebruiken. Ik kroop naar de ene en dan, heel behoedzaam, naar de volgende. Ze vormden mijn enige bescherming.
Overal om Sales heen werden mannen van Compagnie B neergeknald terwijl ze vooruit kropen. Zij die langs de waterlijn aarzelden werden belaagd puerta continua machinegeweervuur. Tjonge, dacht Sales, ik moet verdomd goed oppassen hier. Ventas verplaatste zich uiterst moeizaam. De lijken van de Bedford chicos en vele anderen lagen bezaaid sobre su hebra, om de tien meter lag er wel eentje. Sommige gezichten kende hij. Ze hadden naar hem gelachen en kroeg. Ze waren hem gepasseerd op koude exercitieterreinen.
«Ik heb die dag geen levende ziel van Compagnie A gezien», Herinnerde Sales zich. 'Maar ik zag hun lichamen wel. Ik herinner me hun namen niet. Ik era als de dood. Maar er lagen er heel wat. Ik kroop duidelijk rond tussen de resten van Compagnie A: niemand anders kon zo snel de dood zijn ingejaagd. Er lagen lichamen zonder benen, soms alleen een been, verminkte ledematen. Más tarde hoorde ik dat kapitein Fellers en kapitein Zappacosta - die goed bevriend waren - binnen een tiental meters van elkaar op het strand waren aangespoeld.
Ineens zag Sales een andere soldaat uit Compagnie B, Mack Smith, bij een groepje rotsen aan het begin van de zeemuur. Ventas kroop ernaartoe. Hij había tenido gehaald. Smith estaba seco en het gezicht geraakt. Een oogbal lag op zijn wang. Ventas gaf hem een ​​'morfineshot', drukte het oog terug en zijn kas en verbond de man.
«Ze hebben gefaald, hombre», zei Smith. 'Moeten hier weg zien te komen. Ze moeten ons boten sturen.
Het tweetal bleef achter de zeewering liggen, beiden in shock, gedurende wat een eeuwigheid puerro. Sales zou die middag van het strand gehaald worden, maar zou voor het invallen van de avond terugkeren nadat hij een dokter había overgehaald om hem mee te laten gaan se reunió con un nieuwe lancering, bedoeld om de gewonden van Omaha Beach te redden. Niemand van mijn schip leefde nog, compórtate bien. Niemand Iedereen es die dag gesneuveld, 'vertelde hij.

Hal Baumgarten (enlace al audio)
Sommige mannen van Compagnie B en sus aterrizajes vaartuig van Hal Baumgarten se quedó dormido, y él no lo hizo. Toen zijn schip de kust naderde, enigszins ten oosten van uitvalsweg D-1, gutste het ijskoude water naar binnen and stond het weldrater hoogte van Baumgartens middel. Luitenant Harold Donaldson van Compagnie B leunde tegen de klep van het landingsvaartuig. 'Nou, ¿waar wachten jullie goddomme op?' schreeuwde hij. 'Doe je helm aten begin te te hozen'. Kogels ketsten af ​​op de LCA. Enlaces van Baumgarten explodeerde ineens een landingsvaartuig als gevolg van een inslag door een 88mm-granaat. Het regende brokstukken van mensen en hout.
Ze rukten op en het geluid van explosies werd luider en luider. Su momento de volgende fue de klep naar beneden. De mannen gingen zo snel ze konden naar buiten, linea recta in het dradenkruis van het zoveelste MG-42 machinegeweer.
Baumgarten sprong, het geweer boven zijn hoofd. Een kogel schampte zijn helm. Hij kwam terecht en agua van zo'n 1,80 metros diep, dat bloedrood kleurde door de mannen die vlak voor hem werden neer gemaaid, onder wie Donaldson: neergeknald zodra hij het vaartuig tenía verlaten.
Baumgartens oog viel op de zeewering, driehonderd meter verderop. Op de muur waren krullende stukken prikkeldraad uitgerold. Incluso verderop lag een heuvel van ongeveer dertig meter hoog waarin talloze loopgraven waren aangebracht die scherpschutters, mortierpersoneel, raketwerpers en soldaten conoció MG-42 machinegeweren conoció elkaar verbond.
Baumgarten waadde naar de wal, terwijl de kogels om hem heen in het water opspatten. Enlaces van hem bevonden zich twee tanques de waterdichte. Mannen verschuilden zich erachter. Een ervan vuurde se reunió con zijn 76mm-kanon op de Duitsers en heuvels y op de kliffen. De andere tanque fue construido werking gesteld. Er hing een dode uit de geschutskoepel. De rubberen drijfbanden waren er beide afgevallen.
Waar waren de andere tanques die volgens plan bij de Vierville D-1 uitvalsweg aan wal moesten gaan?
Een machinegeweer ging los, vlak boven de zeewering, een stukje links van Baumgarten. Zijn geweer werd puerta een kogel geraakt. Er zat 'in de brug, voor de trekkerbeugel, een strak, rond gaatje. De zeven kogels en voorste brug hadden voorkomen dat de Duitse kogel zijn geweer kon doorboren en zijn borstkas had geraakt.
Een andere man uit Compagnie B, de negentienjarige soldaat Robert Dittmar, viel op zo'n drie meter to steil achterover.
'Ik ben geraakt - ma, mama', jammerde hij, en hij stierf.
Baumgarten liet zich op zijn knieën vallen achter een verdedigingsobstakel, een zogenaamde Tsjechische egel: vier, in stervorm aan elkaar gelaste ijzeren balken. Bedford Hoback lag zo'n dertig meter enlaces van hem. Hoback puerro gewond. Drie anderen van Compagnie Un dobladillo lagen bewegingloos naast.
«Er era eze kazemat gebouwd en een heuvel rechts van mij», dijo Herinnerde Baumgarten zich. 'Hij puerro vermomd te zijn als een bungalow aan zee. De mitrailleur en die bunker kon het strand vanaf de zijkant en zijn geheel bestrijken met zijn dodelijke spervuur. Welk wonder voorkwam dat ik geraakt werd? Ik verwijderde het beschermende latex condoom van de mond van een geweer en vuurde op het schijnsel van een helm op de heuvel rechts van mij (...) na mijn schot hield het geschutsvuur vanaf die kant op '.
Terugvechten voelde geweldig. Maar het gevoel duurde niet lang. Delen van een 88mm-granaat raakten Baumgarten en het gezicht, verbrijzelden zijn kaak en spleten zijn bovenlip en tweeën. "Mijn gehemelte lag abierto en mijn tanden en tandvlees vormden een grote caos daarbinnen", dijo hij nog. 'Het bloed spoot vrijelijk uit de gapende wond' Dezelfde granaat trof Bedford Hoback recht in zijn gezicht. 'Zijn hoofd viel op zijn borst, hij er erweest. Naast hem lag Eimere Wright. Ik ervan overuigd dat hij het was, vanwege zijn neus: the pueek precies op die van Dick Tracy uit de strip.
Baumgarten desperdicio het bloed van zijn gezicht. Hij verkeerde in a zware shocktoestand, maar estaba en el estado de te blijven. Zijn ledematen waren ongedeerd. Snel gooide hij het grootste deel van zijn bepakking aten vervolgens gleed hij over de grond naar voren waarbij hij lijken en 'egels' als dekking gebruikte. Er kwamen geen versterkingen achter hem aan die de aandacht van de Duitsers konden afleiden. Omdat de obstakels op Dog Green niet waren verwijderd, waren de Compagnies C en D ver van hun koers afgeweken om twee strandsecties verder naar het oosten aan wal te gaan. De Duitsers boven de Dl uitvalsweg naar Vierville hoefden niets anders te doen dan iedereen die ook maar een vin verroerde neerschieten.
Intussen, op ongeveer een kilómetro van het strand, lukte het John Barnes y Roy Stevens om hun hoofd boven water te houden. Ze hoorden dat er een zwaar vuurgevecht plaatsvond rond de uitvalsweg naar Vierville. Terwijl ze op en neer dobberden in de hevige deining, hoorden ze ook de kalmerende stem van de twintigjarige tweede luitenant Gearing. Hij drong erop aan dat ze dicht bij elkaar bleven. Op die manier kon de zwakste van het stel ook blijven drijven.
El sargento John Laird, een kleine Schot wiens, la familia afkomstig era Greenock en Schotland, medede dat ze beter naar het strand konden zwemmen om Compagnie A daar te helpen het strand over te steken.
'Late we erheen zwemmen' riep hij.
'Nee, late wachten', Antwoordde Gearing.
Laird wilde weten hoe ver het.
«Minstens duizend meter», dice Antwoordde iemand, maar niemand wist het.
'Hemos escuchado a nadie', roció el beslist de Gearing. 'Het es te ver. Aprendemos a ver passerend schip ons oppikt.
Spieren verkrampten. De mannen klampten zich wanhopig vasto aan hun kameraden, terwijl onderkoeling gallina parten begon te spelen. Er kwamen wel schepen langs, maar niet een ervan minderde vaart. Toen, terwijl er mannen op sterven waren, terwijl hun greep op de drijvende voorwerpen en elkaar verslapte, hoorden ze 'de vriendelijke schreeuw van iemand met een Limey-acento': luitenant-ter-zee 2de klasse Jimmy Green. Hij fue teruggekeerd met de LCA 910.
Green en zijn bemanningsleden begonnen de mannen uit het water te trekken. Era una tarea muy lenta: sommige mannen wogen twee keer zoveel als normaal. Green en zijn mannen gebruikten hun matrozenmessen om de loodzware plunjezakken en kletsnatte uitrustingen los te snijden.
Roy Stevens Schrok Wakker. Hij zag Clyde Poderes aan boord van Greens schip klauteren.
¡Clyde, hier, ayúdame! Riep Stevens.
«Tuurlijk».
Powers stak zijn arm uit en trok Stevens langzaam aan boord van het vaartuig. Het merendeel van de tijd dat ze en het water hadden gelegen, tenía Powers Stevens geholpen om zich drijvende te houden.
Stevens viel op de grond en braakte zeewater uit. Hij schudde en rilde. Het volgende moment bevrijdde een Brit hem van zijn gevechts-jack y zijn Mae West. Een ander deelde sigaretten uit. Jimmy Green se abrió y se encontró con el Capstan belastingvrije peuken. Hij verontschuldigde zich terwijl hij ze ronddeelde. —Het spijt me, jongens, het zijn helaas Britse, op dit schip zul je geen Los camellos de Lucky Strike aantreffen.  
De motoren van de LCA 910 raasden. Ze voeren en de richting van Het Kanaal. Velen leken verbaasd. Anderen waren ontsteld: ze lieten Roys broer en hun maten achter om het alleen uit te vechten. Onder geen beding, zei Green, zouden ze terugkeren naar het strand. Ze waren absoluut niet en staat om te vechten. Ze keerden terug naar de Empire Javelin.
John Barnes probeerde warm te worden. Hij herkende twee mannen van Compagnie A, die dicht bij hem lagen: Russell Pickett, die in shock maar bij bewustzijn was, en sargeant Frank Draper jr., Die onder het bloed zat. 
Draper todavía estaba vivo, pero inconsciente, recordó Pickett. Una bala de un arma antitanque le había atravesado el hombro izquierdo y la parte superior del brazo. Podías ver su corazón latiendo '. Draper se estaba desangrando. Le quedaba menos de una hora de vida. "No tuvo la oportunidad de matar a nadie", dijo más tarde su hermana Verona. "Me alegro por eso."
"¿Cómo les fue a los demás [de la Compañía A]?" alguien preguntó. Green respondió que todos habían llegado sanos y salvos a la playa, sin saber qué había sucedido después cuando los alemanes abrieron fuego con sus ametralladoras. Casi al mismo tiempo, la Compañía D Bob Slaughter se acercó a la playa de Omaha en la cuarta ola de ataque. Se levantó unos cientos de metros de la playa para tener una mejor vista de los acantilados, con cuidado de no mantener la cabeza baja: las balas rebotaron en el bote y pasaron zumbando a su lado. En ninguna parte vio la torre de la iglesia en Vier-ville-sur-Mer, el punto de referencia que se suponía que los llevaría a Dog Green. ¿Fue bombardeada la torre? En cambio, vio un fuego feroz en la maleza y un velo de humo negro colgando sobre los acantilados de la sección Dog White. Los alemanes parecían estar disparando contra naves cuidadosamente elegidas, utilizando cualquier calibre que tuvieran.
De klep ging omlaag. Masacre verstijfde. Het vaartuig deinde zo hevig op en neer in branding dat het puerro de hij 'een wild bokkend paard bereed. Hij ging twee tot drie keer se reunió de klep op en neer. De mannen achter hem konden geen kant uit. Hij blokkeerde de uitgang. Slaughter sprong er aan de zijkant af en waadde naar de wal en keek toen om naar zijn landingsvaartuig: verschillende vrienden van hem uit Roanoke waren geraakt. Ze bloedden hevig, sommigen lagen wild te spartelen in het water. Eén hombre werd gegrepen puerta de schroef van het vaartuig. Slaughter zag hem 'als een tol' en het rond draaien terwijl hij
stierf
Het vaartuig begon zich in richting van de zee terug te trekken. Maar terwijl het zich losmaakte van het strand, de landingsklep nog altijd open, werd het vaartuig geraakt en zonk het razendsnel, twee Britse matrozen meezingend.
Sacrificar los tanques de zag. Een landingsvaartuig dat in lichterlaaie stond. Een soldaat die naar hem toe kwam rennen.
Sonó un disparo.
El hombre cayó, tropezó, gritó.
¡Hospik! Hospik!
Een hospik haastte zich naar hem toe. Maar de Duitsers kregen ook hem te pakken, «doorzeefden hem domweg».
La matanza se llevó a cabo en la guerra, y la guerra contra la investigación.
Enkele honderden contadores diez westen van Slaughter werd Hal Baumgarten puerta vertederderderder woede. Het era allemaal zo vreselijk onrechtvaardig, zo eenzijdig. Hij greep de M1-karabijn van een dode en dook snel terug in het ondiepe water, waar hij zich voor dood hield te midden van een groepje lijken que se encontró con el inkomende agua en el rico van de zeemuur dreef. Baumgarten tenía diez vacas het strand te bereiken. Toen het droge zand. Maar ze waren nog corceles honderd meter verwijderd van de muur. Op de een de andere manier kon hij de kracht opbrengen om ernaartoe te kruipen. En oostelijke richting zag Baumgarten enkele mannen uit Compagnie A, die aan hun verwondingen lagen te bezwijken. Hij herkende een paar van hen. De aanblik brak zijn hart; het waren bijna nog tieners, die om hun moeder en hun broeders riepen.
Hospik! Hospik!
Maar waar bleven die artsen in Godsnaam? Waren die ook allemaal afgeslacht?
Baumgarten stond op en rende langs de zeewering in oostelijke richting. Hij probeerde de gewonden een beetje dichter naar de muur te trekken, buit het bereik van MG-42 kogels en scherpschutters. Maar hij kon slechts een enkeling helpen. En er waren er zoveel. Zoveel jonge Amerikanen conoció a uitgestrekte armen, slechts enkele tientallen centímetros verwijderd van de kans op overleven.
Baumgarten wist uiteindelijk de D-1 uitvalsweg naar Vierville te bereiken. Aan de voet ervan stond een Shermantank. Die fue uitgeschakeld.
De invasie leek te zijn mislukt. En una operación verla van het V-Korps vatte de hele situatie als volgt samen: 'Aanvalseenheden in staat van ontbinding. Zware verliezen. Vijandelijk vuur voorkomt de opruk voorbij de kustlijn. Ontscheepte eenheden verdringen zich op de kleinste plekken. Genie es niet en staat doorgangen te verwezenlijken en de mijnenvelden de de strandobstakels op te blazen. Pantservoertuigen en andere voertuigen lamgelegd op het smalle strand. Van de bestormingbataljons die uiteenvielen, tenía Compagnie A het meest te lijden.
Ahora era "inerte, sin líderes (...) una brigada de rescate desesperadamente pequeña y ansiosa por sobrevivir y salvar vidas". Baumgarten descubrió a un amigo cercano, el soldado Robert Garbed de Newport News, Virginia. Garbed estaba muerto, boca abajo en la playa. Él también había logrado llegar a la esencial carretera de salida D-1. Por eso tuvo que pagar el precio más alto, al igual que otros 102 de la Compañía A.

Iedere hombre fue retenido 


Tegen 7:30 UUR die ochtend dachten de Duitsers Boven Dog Green dat ze de strijd hadden gewonnen. Ze stonden op het punt te doen wat Rommel hun había opgedragen: de vijand terugdrijven in de zee. De paar Amerikanen die nog in leven waren, vormden een gemakkelijk doelwit. Er era geen spoor van versterkingen.
De comandante van Wilderstansnest (verdedigingsemplacement) 76 belde se reunió con su casa de guerra de la Divisie. «Langs de waterkant bij eb in de nabijheid van St. Laurent en Vierville zoekt de viking dekking achter de kustobstakels», ponente. 'Talloze voertuigen - tanques waaronder tien - staan ​​brandend op het strand. De eenheden die de obstakels moeten vernietigen, hebben hun arbeid gestaakt. Het ontschepen vanuit de landingsvaartuigen es ten einde, de schepen houden zich verder zeewaarts op. De beschietingen vanuit onze verschansingen en artillerie waren succesvol en hebben gezorgd voor een aanzienlijk aantal slachtoffers onder de vijand. Op het strand liggen talloze gewonden en doden.
Intussen naderden een steeds bezorgdere brigadegeneraal Norman Cota en kolonel Charles Canham het Dog White-strand, zevenhonderd meter ten oosten van de D-1 uitvalsweg. Hun schip vervoerde het personeel voor het hoofdkwartier van de 29ste Divisie, onder wie Jack Shea, de aide de cawp van Cota. Op tweehonderd meter van de kust stuitten ze op een series houten balken die schuin uit water staken. De geniesoldaten van het 146ste Speciale Onderwater Explosieven-opruimings-bataljon hadden deze dodelijke hindernissen uit de weg moeten ruimen, maar zij waren anderhalve kilómetro naar het oosten geland. Ongeveer een derde van de houten balken fue voorzien van Tèller-landmijnen die er met roestig prikkeldraad aan waren vastgemaakt.
De stuurman nam gas terug ter voorbereiding op de landing. En la sala de té de la ciudad se abren las puertas de la tienda de campaña cuando se meermalen tegen een houten balk, waardoor de Tellermijn losliet van het obstakel. Tot hun grote opluchting explodeerde de mijn niet. «De stuurman gaf gas, maniobrar a tot het schip vrij lag en liet de klep naar beneden» herinnerde Shea zich. «Toen de klep naar beneden ging, werd ons vaartuig conoció a relatief bescheiden wapens bestookt».
Terwijl ze onder vuur lagen, ploeterden Cota, Canham en hun personeel door ongeveer een meter water. Plotseling kwamen ze bij een geul, anderhalve meter diep en negen meter breed. Terwijl ze erdoorheen waadden, werd een zekere majoor John Sours, de S-4 inlichtingenofficier van het 116de Infanterieregiment, in de borst geraakt door machinegeweervuur ​​waarna hij, met zijn gezicht naar beneden, dood in het water neerviel.
De dichtstbijzijnde schuilplek fue un DD-tank van Compagnie C, van het 743ste Tankbataljon. Deze en zeventien andere tanks stonden enkele meters voorbij de waterlijn. Ze waren zes minuten voor H-Hour aan wal gezet en de meeste ervan waren nu al lamgelegd. Twee tanques, die de D-1 uitvalsweg hadden bereikt, stonden en marca. Eran ervan era C-5, een andere DD-tank van Compagnie C. Hij era geraakt door kogels uit een 88mm-geweer, die vanuit de bunker aan de voet van de D-1 uitvalsweg waren afgevuurd. Cota en Canham se dio cuenta de que el desembarco de los tanques cruciales de van de zo en un total total de mala suerte fue uitgelopen. Er fue geen sprake van dekking gevend artillerievuur vanaf het strand zelf en dit betekende dat de manschappen waren overgeleverd aan de geschutstellingen en soldaten met machinegeweren die over de gehele breedte van de kliffen klaarstonden.
De Duitsers vuurden nu vlakbaanpatronen af, keken waar die uiteenspatten en stelden hun schot vervolgens bij. Binnen een paar minuten wisten ze de landingsvaartuigen in het vizier te krijgen terwijl deze strandden op de kust. Tegen de tijd dat de kleppen naar beneden waren gelaten, lagen de meeste voertuigen rechtstreeks onder vuur. Cota en Canham sprintten naar voren en wisten de zeewering van Dog Beach, zo'n anderhalve meter hoog, te bereiken.
Om de ongeveer vijftig meter waren er kleine houten hekjes aangebracht in zeewering, die zo'n zes tot negen meter in zee uitstaken.
Langs de gehele lengte van de muur lagen kluwens toegetakelde en verlamde mannen afkomstig uit verschillende compagnieën. Officieren van de genie lagen zij aan zij met artsen, mannen van het 2de en 5de regiment Rangers y marinepersoneel. Ze verkeerden allemaal in dezelfde benarde toestand. De om met de woorden van luitenant Shea te spreken, ze zaten stevig 'in de klem!'
Cota en Canham se abrió paso entre zeewering, terwijl de beschietingen y Duitse Nebelwerfers en mortieren verergerden. De meeste schoten belandden en het zand voorbij de zeewering, mars sommige ontploften tussen de Amerikanen en veroorzaakten afschuwelijke verwondingen en bloedstollende paniek. De kogels uit de Nebelwerfers escupidos en grote scherven, gewoonlijk ter grootte van een spadeblad, die mannen en tweeën konden splijten als zij en el buik de in lendestreek werden geraakt. De Nebelwerfers waren echter minder fataal dan de mortieren, die st veer meer stukjes over een groter gebied uitspreidden in a de MG-42 mitrailleurs verantwoordelijk waren voor de meeste doden on Omaha Beach.
Hoe langer de mannen zich ophielden achter de zeewering, hoe groter de kans werd dat ze aan flarden werden geschoten. Kort na H-Hour waren pelotons van Compagnie C de steile oevers van Dog White gaan beklimmen via een route die duidelijk gemarkeerd stond op de invasieplattegronden van hun officieren. Op de een andere manier zouden de mannen die nog achter de zeewering zaten ook een uitweg moeten vinden van Dog Beach, wilden ze in leven blijven.
Maar de tijd drong. De legerartsen werden nu al overweldigd door de omvang van de slachtpartij en werkten zich uit de naad met de beperkte middelen die ze hadden: vaak alleen verband en morfinespuiten en een paar caps met met sulfa. Overal lagen mannen conoció a ernstige hoofd- en buikwonden. Mannen die ledematen hadden verloren, stierven snel door bloedverlies, tenzij hun kameraden een tornniquet wisten aan te leggen, wat velen deden, met behulp van stukjes touw, riemen, en zelfs afgescheurde repen uniform. Ingewanden en inwendige organen moesten worden teruggeduwd in de lichamen van mannen die door de schok met stomheid waren geslagen. Er waren zo veel gewonden, zo veel ernstige gevallen, merkte Shea op, dat 'gapende hoofd- en buikwonden conoció a dezelfde snelle effientie werden verbonden als minder grote verwondingen.
Luitenant Ray Nance fue alle gevoel voor tijd verloren toen hij bloedend op de kiezelstenen achter de zeewering nabij de D-1 uitvalsweg naar Vierville lag. En un momento gegeven zag hij iets wat puerro en Duitse pantserwagen. El puerro de Strijd era verloren: de Duitsers voerden een tegenaanval uit en dreven het 116de Infanterieregiment terug de zee in.
Het es een groot fiasco, dacht Nance. Ze vegen de vloer se reunió con aan.
Maar toen zag hij de zon weerspiegeld en el tanque de zijkant van een. Nance zag de 'fraaie witte ster' die op alle Amerikaanse voertuigen stond afgebeeld. Era como Sherman. Hij staarde naar de ster en voelde zich meteen een stuk beter.
Toen, ineens, stond er een marinearts in a groene overal over hem heen gebogen. Nance fue doorweekt en bedekt met olie en vet. De arts zag er onberispelijk uit, en kurkdroog. Hij knielde naast Nance neer en begon hem te onderzoeken. Hij tenía eerder gevochten. Dat bleek duidelijk uit de manier waarop hij zich onder vuur gedroeg.
'Dit is erger dan Salerno', dijo Zei hij tegen Nance.
De hospik gaf Nance een morfina-inyectable, opende diens spijkerschoen en verbond zijn gewonde hak. En un momento dado, Nance se vio en la mano y más tarde en el zijn voet geschoten. Hij fue een van de weinigen die erg veel geluk tenía. Hij había 'ganado a van één miljoen' die ernstig genoeg waren om de oorlog vaarwel te zeggen, echter niet levensbedreigend.
'Sterkte', zei de marinearts.
En este momento volgende fue hij verdwenen. Gewonde soldaten om Nance heen hadden hem niet gezien: Nance ijlde. Maar Nance dijo dat hij bestond. Hij sabía qué había hecho. De arts, als door de hemel gezonden, tenía dobladillo en verder gegaan. Alleen Dios sabía waarheen.
Nance keek om zich heen, de morfine begon zijn werk te doen. Hij zag twee dode mannen se reunió con hun gezicht naar boven. Hij Herkende Beiden. De ene fue oficial de Van Compagnie D. Plotseling merkte hij dat er een andere man naast hem zat: Cecil Breeden.
Breeden controleerde de verschillende verbanden van Nance en meldde dat hij de lijken había gezien van kapitein Fellers, John Schenk y John Wilkes. Ze waren allemaal waarschijnlijk binnen enkele minuten na aankomst op het strand door Duitse machinegeweren neergeknald. Voor zover Breeden wist, era Nance de enige nog levende officier van Compagnie A, tenía su bisel sobre el restovan ervan.
Intussen verplaatsten Cota en Canham zich van de ene naar de andere groep mannen, hen aanmoedigend om zichzelf te bewapenen met wat ze maar aan wapens konden vinden om vervolgens zo snel mogelijk het strand te verlaten. Plotseling werd Canham puerta zijn linkerpols geschoten. Hij liep verder sobre su hebra, en zijn goede mano en Colt .45 meevoerend, terwijl heed bloit uit zijn wond spoot.
¡Hospik!
Cecil Breeden kwam meteen, wikkelde een verband om Canhams pols en vervolgde haastig zijn weg. Cota stelde voor dat Canham zich terug zou trekken. Canham weigerde en sloop verder langs de zeewering, zoekend naar een geul, een zwak punt, waar dan ook, waarlangs ze de heuvels zouden kunnen beklimmen. Zijn lijfwacht volgde hem op de voet en herlaadde Canhams Colt .45 om de paar minuten.
Achter de zeewering, aan de voet van de D-1 uitvalsweg, keek Hal Baumgarten en oostelijke richting, waar hij een gedaante conoció rechte alfombra sobre het strand zag lopen, 'een engel van genade,' die hier en daar bukte om de stervenden te troosten en anderen op te kalefateren ... Toen Cecil Breeden eindelijk bij Baumgarten was, gaf hij hem twaalf sulfatabletten met het advies wat water te drinken. Hij era sterk uitgedroogd. Granaten en mortierschoten kwamen overal om hen heen neer. Breeden leunde sobre Baumgarten heen, zich schijnbaar onbewust van het zware geschutvuur, en legde een drukverband aan op diens gezicht.
Baumgarten trató de tirar de Breeden al suelo, fuera de la línea de fuego, pero apartó la mano de un golpe.
«Jij se inclinó gewond», zei Breeden. «Als ze mij te pakken krijgen, mag je mij helpen».
En Baurngartens, Ogen era Breeden 'waarschijnlijk de grootste sostenía van D-Day'. Breeden zou de oorlog overleven en vergezelde Compagnie A helemaal naar Duitsland zonder een schrammetje op te lopen. Ondanks aanhoudende en eensgezinde pogingen puerta talloze overlevenden, en Baumgarten in het bijzonder, stierf Breeden zonder dat hij een militaire onderscheiding kreeg als erkenning van zijn heroïsme op Omaha Beach: heroïsme dat allen die op het randjedewe höt raejee van höt randje de zheder randje de zheder.
Más tarde verschenen rapport van de Medische Afdeling van het Amerikaanse leger vermeldde dat 'door de handelwijze en het voorbeeld van mannen als hospik Breeden veel overlevenden [van Compagnie A] de wilskracht vonden om talloze gewonden te redden van het naden tijn het henn het henn t henn het naderendet strand te halen en op een beschutte positie achter te late, waar andere overlevenden van een Compagnie zich hadden verzameld. Als Breeden er niet fue geweest, waren ze mogelijk allemaal op het strand gestorven.
"Iedere man was een, ik heb niet één lafaard gezien", más tarde se reunió zei Breeden de voor hem typerende bescheidenheid. 'Toen ik Baumgarten vond, lag zijn gezicht aan één kant grotendeels abierto. Ik lapte hem op en vervolgde mijn weg. Ik keek nu en dan naar de jongens die die vervloekte bunker [aan de voet van de uitvalsweg] probeerden in te nemen. Al igual que yo me fui herinner, kostte het zes levens of meer om dat voor elkaar te krijgen. Voor zover ik weet heeft niet een van hen het overleefd. Ik zou niet kunnen zeggen wie erbij waren. Ik was gewoon te druk om te beseffen wat er om me heen allemaal gaande was. '
Breeden verliet Baumgarten om ongeveer 8:15 hora. Over de gehele lengte van Dog Green comenzó a manschappen zich te organiseren, hun gezichten getekend door verschrikkingen en vastberadenheid. En primer lugar, la gallina estaba «Big Bill» Presley, sargento mayor Van Compagnie B. Breeden zag Presley sobre het strand lopen, ogenschijnlijk de kogels en granaatscherven die hem om de oren suisden vergetend.
"Wat doe je?" Vroeg Breeden. «Ik zoek verdomme een geweer dat het doet», antwoordde Presley, wijzend naar de kliffen. Een aantal van zijn mannen estaba respondiendo al voorbij.
«Ga liggen of je gaat eraan», Beval Presley. ¿Waar heb je het en vredesnaam? vroeg Breeden. 'Jij se inclinó verdomme een veel groter doelwit dan ik'.
Presley sonrió y siguió caminando. No pasó mucho tiempo antes de que regresara con una carabina M1 en el brazo, saludó a Breeden y luego se unió a sus hombres.
A las 8:30 a.m., habían dejado a unos 1 hombres en el tramo de seis millas de la playa de Omaha. En el mar, los comandantes de la marina se dieron cuenta de que algo había salido terriblemente mal. Según el plan de Overlord, la 29ª y la 116ª Divisiones deben haberse trasladado tierra adentro. Pero cuando los observadores miraron a través de sus binoculares y telescopios, vieron a los soldados varados en la playa ola tras ola. Una imagen espantosa se desplegó a lo largo del oleaje, compuesta por hombres muertos, partes de cadáveres y grandes cantidades de materiales esenciales para forzar los caminos de la playa: paquetes de TNT, cajas de municiones, cortadores de alambre e innumerables torpedos de Bangalore. La pérdida de equipo de comunicación fue particularmente grave. Tres de las cuatro radios del XNUMXº Regimiento de Infantería se habían vuelto inútiles.
Beseffend dat dekking essentieel estaba en gegeven het feit dat de meeste amfibische tanks buiten werking waren gesteld de gezonken, brachten commandanten van de Amerikaanse en Britse marine hun schepen zo dicht mogelijk bij de kust, waarbij een aantal werkelijk s de zee werkelijk s de zeer züber, de zee, zee de zer 12cm-kanonnen op de heuvels y kliffen richtten. Maar waarop moesten ze schieten? Slechts een handjevol mannen dat langs de zeewering voor zijn leven vocht tenía la radio om de salvo's vanaf de schepen te dirigeren. Niettemin openden de oorlogsschepen het vuur. En un momento gegeven moesten wanhopige soldaten vlagsignalen gebruiken om het zware spervuur ​​op hun strandsector te stoppen. Maor voor de meeste mannen, zoals Bob Slaughter, waren de bombardementen een opkikker die hard nodig was om het moreel hoog te houden.
Sinds hij aan wal era gegaan, tenía a Slaughter ineengehurkt achter de zeewering gezeten. Plotseling zag hij verschillende officieren zijn kant op komen. Matanza Herkende Canham, se reunió zijn brazo en een mitella en een Colt .45 en zijn onbeschadigde mano.
'Ze maken ons in hier!' Schreeuwde Canham. '¡Últimamente aterrizamos gaan, dan kunnen ze ons daar inmaken!'
'Wie es die klootzak en godsnaam?' vroeg een soldaat.
Tedere Stonewaller zou het antwoord voor het einde van de dag weten, canham puerro overal rond te zwerven. «Tijdens de training zou hij neergeknald zijn», Herinnerde Russell Pickett van Compagnie A zich. «Maar zodra de strijd fue begonnen, toonde hij zich een waar soldaat». Er zijn maar weinig veterano die zullen aanvechten dat Canham de mez opzienbarende regimientos comandante van D-Day fue.
Brigadegeneraal Norman Cota fue incluso más tarde en vormde een bron van inspiratie. Hij gaf mannen hoop, ook al era die er niet. Sommigen vonden de wilskracht om door te vechten eenvoudigweg door naar hem te kijken, zo uitdagend als hij rondstapte, met rechte rug, kauwend op zijn onaangestoken sigaar en deuntjes murmelend als hij niet bezig was de Duitsers te vervloeken.
Hal Baumgarten zou nooit meer vergeten hoe Cage's magere gestalte die ochtend op hem afkwam. Het también era hij onsterfelijk; vanaf het empezar waren officieren als eerste door scherpschutters neergeknald. 'Hij kwam vanuit se había reunido con una mujer mayor, tenía una pistool en la mano de jongens y se había levantado todos los días. Hij hizo que Robert Mitchum conociera a zijn scheve wenkbrauwen. Hij era erg, erg moedig.
Overal op Dog Beach keken anderen toe, terwijl Cota zich van de ene naar de andere groep verplaatste en de Rangers aanspoorde om als eerste het strand te verlaten. Puerta geïnspireerd Cota begonnen de officieren hun mannen te organiseren om op te kunnen rukken.
Cota había descubierto un tramo de malecón con un pequeño montón de tierra a unos cinco metros detrás. Ordenó a un Ranger que apuntara con un rifle automático Browning a la pequeña colina. Luego se arrastró detrás del hombre y le ordenó que se pusiera a cubierto. Entonces Cota dispuso que se hiciera una abertura en el ancho seto de alambre de púas que se había construido a lo largo del final de un paseo marítimo de tres metros de ancho al otro lado del malecón. El humo de la hierba quemada oscurecía parcialmente la playa. Cota aprovechó la oportunidad para moverse, mientras la vista de los pistoleros alemanes estaba obstruida. "¡Guardabosques llevan el camino!"
Deeerste man die puerta de apertura rende, werd neergehaald dooren MG-42.
«Hospik», schreeuwde hij. «Hospik, ik ben geraakt. Ayuadame.'
Een paar minuten later begon hij onophoudelijk 'mama' te snikken en toen stierf hij.
Verscheidene mannen die Cota vergezelden werden opnieuw verlamd door doodsangst. Cota nam wederom het voortouw en stormde puerta de apertura. Zijn manschappen volgden dobladillo sobre paseo marítimo, puerta de apertura en het prikkeldraad, naar een moerassige weide. Cota, zijn aide de camp Shea en verschillende secties wrongen zich door de ondiepe loopgraven en bereikten uiteindelijk de voet van de kliffen bij Vierville.
"Una sola línea de hombres compuesta por artilleros del 1.er Batallón del 116. ° Regimiento de Infantería, Rangers y algunos miembros del 82. ° Batallón de Morteros Químicos (armados con carabinas) luego subieron las colinas, sosteniendo en diagonal y hacia la derecha", escribió Shea más tarde. Llegaron a la cima a un punto a unos 100 metros al oeste de una pequeña base de hormigón (obviamente de una casa de campo) que estaba a unos 25 metros por debajo de la cima de la colina. Algunas minas se detonaron durante el ascenso, pero no hubo muchas.
Ahora eran alrededor de las 9:00 am. Canham había establecido el primer puesto de mando de la 29ª División al pie de las colinas. Intentó ponerse en contacto con la 1ª División en la mitad este de la playa de Omaha, pero falló. De repente, el puesto de mando fue alcanzado por algunos disparos de mortero de gran precisión. Los morteros mataron a dos hombres a solo un metro de Cota, y su operador de radio resultó gravemente herido al ser arrojado nueve pies montaña arriba. El ayudante de campo de Cota, el teniente Shea, cayó casi 25 metros cuesta abajo, pero solo resultó levemente herido.
Cota zette zijn klim voort en spoorde ook zijn mannen aan. Maar weer era er oponthoud, deze keer vlak onder de heuveltop. Iemand schreeuwde dat ze naar beneden moesten kijken. Een eenzame Amerikaanse schutter se acuesta sobre el paseo marítimo. 'Voor hem liepen vijf Duitse gevangenen die waren ontwapend en hun handen boven hun hoofd hielden. Aangezien het de eerste Duitsers waren die de mannen te zien kregen, wekten ze veel belangstelling.
Een MG-42 gromde. Twee gevangenen werden geveld. De Amerikaan se ocupó de zeewering af. Twee andere gevangenen vielen op hun knieën, alsof ze de Duitse soldaat se reunió con su machinegeweer smeekten om hen te sparen. 'Het daaropvolgende schot raakte de eerste knielende Duitser vol in de borstkas,' herinnerde Shea zich ', en terwijl hij ineenstortte, zochten de andere twee dekking achter de zeewering, naast hun overmeesteraar'.
Cota wist de top van de heuvels eindelijk te bereiken. Een andere mitrailleur werd afgevuurd vanuit een heg zo'n driehonderd meter landinwaarts aan de overkant van een vlak stuk land. De mannen doken ineen, net onder de heuveltop. Cota vroeg wie het bisel voerde. Niemand antwoordde. 'Ondanks de beschietingen,' meldde Shea ', liep Cota tussen de mannen door en leidde de aanval over het veld persoonlijk, waarbij hij hun opdroeg om tijdens de opmars voortdurend op de heggen te schieten ... La puerta no se muere.
Luego, Cota condujo a sus hombres alrededor del perímetro del campo, usando el seto para cubrirse, hasta que llegó a un estrecho camino rural a unos seiscientos metros de Vierville-sur-Mer. Mientras avanzaba por este camino, Cota vio a otros supervivientes del 1er Batallón del 116º y Rangers que también habían logrado salir de la playa luchando. Hubo una mínima oposición cuando Cota y los otros hombres entraron en el pueblo de Vierville-sur-Mer y luego continuaron hasta la intersección en el centro del pueblo, donde se suponía que Rov Stevens se encontraría con su hermano Ray. En esta intersección, alrededor del mediodía, Cota y el coronel Canham se volvieron a encontrar.
Los supervivientes del 1.er Batallón avanzarían hacia el oeste para ayudar a los Rangers, a quienes esa mañana se les ordenó eliminar posiciones de armas en lo alto de los acantilados de Pointe du Hoc, en el extremo más alejado de la playa de Omaha. También era muy importante, antes de que los alemanes lanzaran un contraataque, abrir la carretera de salida D-1 para que los vehículos y los hombres pudieran moverse hacia el interior y construir una cabeza de puente. Cota formó una patrulla de reconocimiento compuesta por tres oficiales y dos soldados regulares y se dirigió hacia la vía de salida D-1. La marea finalmente pareció cambiar a favor de los estadounidenses. Mientras tanto, otros grupos habían atravesado las defensas de la playa, luchando por las colinas a lo largo de Dog Green y otras partes de la playa de Omaha. Hal Baumgarten se unió a otros once hombres, la mayoría de los cuales vivían. Se apresuraron a atravesar una trinchera en la mitad de las colinas de Vierville, donde tuvieron que pasar por encima de los alemanes muertos. A uno de ellos le volaron la cabeza. Baumgarten se preguntó si era el hombre al que había disparado esa mañana. l Una ametralladora resonó en una casa de playa cercana. A pesar de sus heridas, Baumgarten se sintió "notablemente fuerte". La adrenalina corrió por su cuerpo. Vio a un alemán, atracó y disparó. Fue solo la segunda vez ese día que hizo esto. Un pequeño soldado pelirrojo lanzó una granada detrás de él y la ametralladora se detuvo. El grupo de Baumgarden ahora constaba de ocho hombres. Baumgarten lucharía toda la tarde, junto con otros supervivientes de la Compañía A y B. A las cinco de la tarde, su grupo sería de siete más y había matado al menos a diez alemanes más.
Steeds meer soldaten wisten Dog Beach te verlaten en landinwaarts te trekken. Kapitein Robert Walker van het hoofdkwartier van het 116de Infanterieregiment fue rond 7:30 uur naar de kust gezwommen. Tegen 12:30 Uur fue hij 'zo halverwege de top' van de heuvels. "Me oxida incluso en un kleine greppel", dijo Herinnerde Hij Zich. 'Na een poosje hoorde ik het geluid van iemand dichtbij, die kreunde en om hulp riep. Het was zo'n vijf, zes meter bij me vandaan. Behoedzaam ging ik op onderzoek uit en trof een Duitse soldaat aan, die ernstig gewond was aan zijn lies. Hij estaba al lado de la puerta een hulpverlener. Er zat een verband, besprenkeld met sulfapoeder, losjes om de wond. Hijgend bracht hij uit: 'Wasser', wasser - Duits voor "water".
Ik veronderstelde dat hij een sulfatablet toegediend tenía gekregen, waarvan je erge dorst krijgt. En sus duits vertelde ik de man dat ik geen water bij me había en niet wist waar ik het moest halen. Hij vertelde daarop dat er een bron fue. Hij noemde het ein born, zo'n vijftien meter verderop. Ik geloofde hem niet, maar ik me rogó niettemin en de richting die hij ten aangegeven. Verbluffend genoeg fue er inderdaad een bron, een soort van waterpoel met ogenschijnlijk helder water. Ik vulde mijn helm met water en bracht dat naar hem toe. Nada más que Gretig había gedronken, bedankte hij me uitvoerig. Ik liet wat water bij hem achter in zijn veldfles. Zijn gekreun werd geleidelijk zwakker en hij stierf niet lang daarna.
Twintig kilómetro verderop, op zee, gingen John Barnes, Roy Stevens en andere overlevenden van hun landingsvaartuig aan boord van de Evnpire Javelin. De meesten waren vrijwel naakt onder de dekens. Sommigen waren zelfs hun identiteitsplaatje kwijt. De shock se había plastgemaakt voor verdovende uitputting. Ze snakten naar slaap, maar slapen lukte niet. De escoria en Omaha Beach woedde nog en alle hevigheid.
El Empire Javelin estaba desalentadoramente silencioso. Apenas unas horas antes, las distintas cubiertas estaban repletas de soldados tensos. John Barnes había guardado su billetera de su equipo empapado. Sacó el dinero de la invasión, puso los billetes a secar en una cama y luego salió a cubierta. Un rato después regresó a la jaula para descansar. El dinero se fue. Varios hombres querían rearmarse y regresar a la playa con la próxima lancha de desembarco. Les dijeron que esto era imposible. Las LCA restantes ya no se pudieron usar en el Día D. La mayoría estaban muy dañados y cubiertos con una capa de sangre coagulada y vómito. La flota tuvo que regresar a Inglaterra para reparaciones importantes. Además, los hombres estaban demasiado cansados ​​para luchar eficazmente. "Tuvimos que permanecer a bordo, regresar a Inglaterra, rearmarnos y regresar al resto de la compañía", recordó John Barnes. Gearing había logrado hacerse con un rifle de repuesto y anunció que viajaría con un barco estadounidense que pasara. Nos ordenó que nos mantuviéramos unidos y entregó el mando al sargento Stevens, nuestro líder no comisionado. No había duda de que Stevens nos ayudaría a regresar, ya que estaba preocupado por su hermano Ray ".
Roy Stevens, Charles Fizer, Harold Wilkes en Clyde Powers, alemanal afkomstig uit Bedford, hoorden een constant spervuur, dat vooral intensief was tussen 12:00 en 13:00 uur's middags, toen verschillende Amerikaanse en Britse torpedobootjagers, die nu werdirge geird puerta waarnemers op de wal, de bunker en loopgraven rond de D-1 uitvalsweg hevig onder vuur namen.
Las explosiones derribaron al suelo a varios hombres de la patrulla de Cota. "El golpe de las explosiones de estas armas pareció realmente levantar el pavimento de las calles de Vierville bajo nuestros pies", recordó el teniente Shea. "Espero que dejen de bombardear algún día", suspiró uno de los hombres de Cota.
De batterijen van het oorlogsschip Texas vuurden telkens vier salvo's van vier schoten elk af. Collega-torpedobootjager McCook zond vervolgens vía radio het bericht naar het strat dat de Duitsers de bunker aan de voet van de uitgang en andere stellingen ontvluchtten.
Toen Cota en zijn patrouille de uitvalsweg van het strand vanaf Vierville traicionada, detenida de beschietingen van de marine. De rook steeg op, waardoor een weg bedekt met betonstof en gehuld in bitter smakende cordietwalmen in het zicht kwam. De weg leidde naar het onderliggende Dog Beach.
«Die schietpartij heeft ze waarschijnlijk teruggedreven in hun holen», waarschuwde Cota. «Maar houd die kliffen daar rechts scherp in de gaten».
Ze volgden de weg naar beneden. 'Er werd een paar maal conoció a kleinere wapens op de patrouille geschoten, maar een twaalftal karabijn- en pistoolschoten fue voldoende om de vijf Duitsers uit de spelonken van de oostelijke bergwand langs de strandweg te drijven,' herinnerde Shea. «Ze werden ontwapend toen ze bij de weg kwamen en voor de patrouille uit gedreven, terwijl deze verder marcheerde naar het strand».
De Duitsers leidden de weg door een mijnenveld en buurt van de stranduitvalsweg y vervolgens tratraden Cota en zijn patrouille Omaha Beach.
Vlak bij het begin van de strandweg en een eerstehulppost op Dog Beach bevonden zich een groepje Rangers en enkele tientallen zwaargewonden en doodvermoeide overlevenden van Compagnie A en B. Onder de gewonden waren enkele Bedford boys, onder wie Dickur Nurent, Lute Dickantman, en de 116 Yankee-honkbalspeler Tbny Marsico.
El sargento Anthony Thurman fue geraakt en zijn arm en zijn schouder: zijn zenuwen waren aan flarden geschoten. Hij zou noo meer volledig herstellen van het psychologische trauma dat D-Day has veroorzaakt. El sargento Marsico estaba en estado de geraakt en een Kogel estaba en la puerta de la puerta del brazo gevlogen toen su fila sobrepasado. 'Ik dacht dat het er behoorlijk heftig aan toe zou gaan tijdens de invasie, maar ik wist niet dat het zo erg zou zijn,' herinnerde Marsico zich, die weldra geëvacueerd zou worden naar een ziekenhuis in Engeland, net als zij Heok Ook se había quedado dormido. 'Ik ben geen aguantó, dat weet ik. De helden zijn degenen die het niet hebben gehaald.
Er nog een laatste obstakel dat de uitvalsweg sobre het strand naar Vierville blokkeerde: een antitanque muur aan de voet van de uitvalsweg. En geniesoldaat plaatste er een cargando TNT naast en de muur werd rond 13:30 uur opgeblazen. Daarna rukten de Rangers en via strandweg en begonnen ze de laatste verzetshaarden van Duitsers en heuvels op te ruimen.
Diez koste van enorme verliezen hadden he 116de Infanterieregiment en de Rangers de D-1 uitvalsweg veroverd. Deuitdaging zou zijn om hem en handen te houden. Cota, die de vorderingen op het andere uiteinde van het aan de 29ste Divisie toegekende stuk strand wilde aanschouwen, wandelde over del promenade naar het volgende dorpje ten oosten van Vierville, Les Moulins.
Más tarde, a mediados de la tarde, nadat Vierville fue ingeniero, comenzó a manschappen terug te keren naar het strand voor medische hulp. De 27-jarige soldaat Warner 'Buster' Hamlett van Compagnie F wist al strompelend het strand te bereiken. «Er lagen duizenden lijken. Je kon over de lichamen lopen, zo ver je over het strand kon kijken, zonder de grond daadwerkelijk aan te raken. Lichaamsdelen - hoofden, benen en armen - dreven in zee. Artsen en andere medische hulpverleners liepen op en neer, de gewonden behandelend. Toen ik me voorzichtig tussen mijn Amerikaanse kameraden begaf, beesefte ik pas wat het inhield om mee te gaan in de eerste aanvalsgolf.
El teniente Ray Nance estaba en la playa en un puesto de primeros auxilios. Un sargento lo había llevado sobre su hombro varios cientos de metros a lo largo del malecón esa mañana. “A última hora de la tarde”, recordó Nance, “el segundo teniente Gearing llegó a tierra solo ... Se acercó a mí y le dije lo que sabía. Le dije: "Oye, creo que ahora eres tú: capitán de la compañía". Nunca sentí tanta pena por nadie como cuando se fue. No sabía qué esperar. Gearing era el único oficial de la Compañía A que no había resultado muerto ni herido. De los cinco oficiales en la litera de Nance en el Empire Javelin esa misma mañana, solo Nance y Gearing seguían con vida.
A las 19:00 PM, Nance descubrió a otro familiar: el general Gerhardt, comandante de la 29ª División. Se veía tan impecable y seguro como siempre cuando bajó a tierra con dos revólveres relucientes alrededor de la cintura. Al caer la noche, se dice que Gerhardt instaló un puesto de mando en una cantera cerca de la carretera de salida de Vierville.
Voor Hal Baumgarten fue de strijd echter nog niet voorbij. Tegen de avond se encontraba en la puerta de entrada de la calle, en la puerta de entrada, en el oeste de Van Vierville, en Maissey, o en Grand Geheten. Terwijl Baumgarten sobre un landweggetje sloop, trapte hij op een zogenaamde castratiemijn. Een Kogel Schoot disminuye la puerta zijn voet.
«Toen ik mijn schoen omdraaide, spoot het bloed eruit als water uit een kan», Herinnerde Baumgarten zich. «Gebruikmakend van mijn eerstehulpdoos, strooide ik er sulfapoeder op en verbond ik mijn voet, waarin een duidelijk gat zat». Plotseling kwam Baumgarten onder zwaar granaatvuur te liggen. Hij rukte het verband eraf, duwde zijn voet terug en zijn laars en dook weg achter een heg. Daar bleef hij samen conoció a zeven andere soldaten zitten tot de duisternis inviel, waarna ze de weg exagerada en zoek naar een nieuwe schuilplek. Het Duitse granaatvuur era nauwkeuriger geworden: Baumgarten vermoedde dat iemand hen have ontdekt.
Terwijl Baumgarten conoció a zijn groepje voorwaarts bewoog, comenzó con MG-42 te ratelen die ieder van hen raakte. «Ik werd door mijn linker liphelft geschoten en raakte een deel van mijn rechter bovenkaak, tanden en tandvlees kwijt». En de buurt schreeuwde een van de mannen:
¡Jezus, ayúdame! De anderen kreunden van de pijn. Baumgarten verloor zich en een 'hallucinaire droomtoestand';
Ik zag een doos conoció a lekkers van mijn moeder voor me die ik en Kamp D-1 opende. De zelfgebakken koekjes, cake en salami deelde ik conoció a mijn maten van Compagnie A. Ze roosterden de met groene schimmel bedekte salami (het resultanteat van een lange zeereis vanuit de Verenigde Staten), die ze in stukken aan hun bajonet hadden geregen, hoven een open vuur.
Terug op Dog Beach zag Thomas Valance - een van de weinige overlevenden uit de boot van sargento-majoor John Wilkes - hoe de duisternis tegen 23:00 uur inviel. Hij fue operado con brancard gelegd, abierto con puerta abierta y puerta abierta. Enige tijd na het invallen van de duisternis droegen soldaten van de medische dienst hem naar een LST (landingsschip) die afgeladen se reunió gewonden en medische noodvoorzieningen. Hij fue op weg terug naar Engeland. Na drie maanden en uiteenlopende ziekenhuizen zou hij terugkeren naar Normandië en vervolgens verder vechten en Duitsland voordat hij en diciembre de 1945 terugkeerde naar Amerika.
'Me he preguntado sobre una cosa a lo largo de los años', escribió Valance en el Día de los Veteranos de 1987, 'y es por eso que nosotros, la Compañía A del 1.er Batallón, el 116. ° Regimiento de Infantería de la 29.a División, fuimos elegidos para ser el equivalente estadounidense de las tropas de asalto alemanas. ¿Fue porque teníamos mucho potencial? No teníamos experiencia en combate y las otras tropas que operaban en nuestra zona, como la 1ª División, estaban bien adiestradas. ¿O fue "simplemente porque se nos consideró prescindibles"?
Uiteindelijk liep de langste dag ten einde. Er waren naar comentando 2500 slachtoffers gevallen en Omaha Beach y ongeveer een afectados van dat aantal op Utah, het andere 'Amerikaanse' strand. Het totaal aantal slachtoffers - dood en gewond - binnen de gehele Geallieerde Strijdkrachten lag rond 10.000, een verlies van 10 procent op een totaal van 100.000 manschappen die inmiddels en Normandië waren aangekomen, veel minder dan de 25 procent die degeneres van general voorspeld conoció betrekking tot de infanterie.
A lo largo de las colinas y los setos que habían costado la vida a tantos, "los hombres del 116. ° Regimiento de Infantería cavaron para pasar la noche. La mayoría de los hombres habían dormido mal durante más de dos días. Muchos apenas tenían fuerzas para cavar pozos de tirador poco profundos". "Empezamos a cavar una trinchera", recordó un soldado, "pero el suelo estaba duro como una roca y los dos estábamos totalmente agotados cuando el agujero tenía unas tres pulgadas de profundidad. Finalmente, parados allí en la oscuridad y dándonos cuenta que no tenía sentido seguir así, mi sargento dijo: "Vete a la mierda. Vamos a acostarnos y tratar de descansar un poco". Y así el día D llegó a su fin, después de lo cual pasamos la noche espalda con espalda en una trinchera poco profunda '.
Ergens rond middernacht werd Hal Baumgarten wakker op de weg boven de heuvels van Omaha Beach en zag Duitse gevechtsvliegtuigen overvliegen. Todos los hombres van zijn groepje waren bezweken aan hun verwondingen. Baumgarten tenía su gevoel dat hij stervende. Hij tenía weinig pijn: niet meer dan een koude klamheid en een verdoofd gevoel en zijn hele lichaam. Om de kwelling van vier wonden, opgelopen binnen twintig uur, te verdragen injecteerde hij zichzelf voortdurend met morfine. Om uitdroging te voorkomen dronk hij uit de veldflessen van zijn dode kameraden.
Bob Slaughter van Compagnie D zag dezelfde verlate aanval door de Luftwaffe. 'Een vijandelijk ME-109 vliegtuig vloog over de hele geallieerde vloot, van links naar rechts, over versperringsballonnen heen. Elk Schip en Het Kanaal abrió sus puertas en contra de la vista, de Hemel Verlichtend y Miljoenen Lichtspoorkogels. De heroïsche Luftwaffe piloot trotseerde ze allemaal, deed zelfs geen poging ze te ontwijken. Me vi atropellando por la puerta de la puerta, que es el señor de los hombres.
Bob Sales van Compagnie B en verschillende uitgeputte mannen uit Virginia zochten een plekje om wat broodnodige slaap te krijgen. «Era erg koud», dijo Herinnerde Sales zich. 'Ik nooit kunnen dromen dat het in juni zo koud kon zijn en Frankrijk. Daarom ruilde ik bij een oude vrouw wat proviand voor een deken en sliep ik conoció a mijn wapen vlak naast me, alfombra y alfombra se reunieron en otro respiradero. Ik werd tramando wakker en dacht dat het Bob Slaughter fue die me wakker probeerde te porren, maar hij verroerde zich niet. De todos modos, la Frase se vio en el corazón de la sonda. Ik richtte mijn geweer op haar en ze rende weg.
Rond 3:00 uch 's nachts tilden twee hulpverleners Hal Baumgarten en una ambulancia. Zijn uniforme droop van het bloed van collega-Stonewallers, mannen die 'alles gaven en nooit belonond zouden worden voor hun moed'. De ambulance bracht Baumgarten naar Dog Beach, waar hij op een brancard werd gelegd naast andere gewonden.
Ongelooflijk genoeg fue de strijd nog niet sobre voor Baumgarten en de mannen om hem heen. 'Terwijl ik op een brancard en su filamento rezagado, zo rond 10:00 uur op 7 XNUMX juni' s ochtends, schoot een scherpschutter een van de hulpverleners dwars puerta zijn rode kruis heen. Vervolgens schoot hij mij in de rechterknie en begon hij alle gewonden om me heen te beschieten. Het volgende schot zou puerta mijn hoofd zijn gegaan. Maar de torpedobootjager McCook voor de kust trof de scherpschutter voor deze de kans kreeg mij te vermoorden.
Baumgartens langste dag fue eindelijk voorbij. Maar voor het handjevol dat ongeschonden uit de strijd was gekomen, begon de nachtmerrie in Normandië nog maar net.

Comentarios (0)

No hay comentarios publicados aquí todavía

Deje sus comentarios

  1. Publicar comentario como invitado.
Archivos adjuntos (0 / 3)
Comparte tu ubicación